We zijn hier / Wir sind hier: http://maps.google.com/maps?q=48.00311+91.63459

We liggen eruit. Het is definitief en ik moet ervan janken. Het spijt ons voor iedereen die met ons heeft meegeleefd. We wachten in een hotel in Khovd op onze terugvlucht. Donderdagochtend vliegen we pas naar Ulaan Baatar, vrijdag door naar Nederland. De auto moet op transport.

Wir sind raus. Es ist endgültig und mir kamen vorhin die Tränen. Es tut uns sehr Leid weil so viele von euch so mitgefiebert haben. Wir warten in einem Hotel in Khovd auf unsere Rückreise. Erst am Donnerstag geht der erste verfügbare Flug nach Ulaan Baatar, und von dort fliegen wir Freitag weiter nach Holland.

(Deutsch unten)

En het ergste is nog: het is pure pech. Op het kampeerterrein aan de Teel River ( http://maps.google.com/maps?q=48.29352+93.48728) moesten alle auto’s zich een oprit van diep zand opworstelen. Meestal bleven ze steken. Wij ook. Tijdens de pogingen om hem vrij te krijgen, was ineens de overbrenging weg. We verdachten de koppeling en lieten de auto op een vrachtwagen naar Khovd brengen.

Maaar gisteren, tijdens de rustdag, ontdekten we dat een aandrijfas was gebroken. Waarschijnlijk is het vastzitten in het zand de nekslag geweest voor het oude metaal. ‘s Middags vonden we een garage in Khovd die beweerde dat ze de as konden lassen. Wederom huurden we een vrachtwagen, brachten de auto erheen en kwamen midden in de grootste beunhazerij die we ooit hebben gezien. Uiteindelijk wachtten we tot tien uur ‘s avonds voor we aan de beurt kwamen, en toen hadden de monteurs er al geen zin meer in. Sommigen probeerden ons op te lichten, anderen jatten gereedschap uit onze auto, zo ontdekten we later. Dat was de nekslag en ver na middernacht maakten we de rally-organisatie wakker om onze de niet-gerepareerde auto terug naar het kamp te slepen.

Alternatieven zijn er sindsdien niet meer. De rit van vandaag zou een zware woestijnrit worden, en daarvoor móeten aandrijfas en chassis goed gelast zijn. Een dag langer sleutelen willen we niet, want dan moeten we zonder enige support dwars door de woestijn. Een aandrijfas naar Almaty vliegen lukt wél, maar dat is 2500 km en twee landen verder. De auto zou die hele afstand wederom op een vrachtwagen moeten. Dat is verschrikkelijk duur en de organisatie waarschuwde ons voor Russische vrachtwagenchauffeurs, die je regelmatig afpersen zodra ze je auto hebben opgeladen.

En nu? We zitten tot donderdagochtend in dit hotel en vervelen ons. De Mongoolse Nomads, die de ritten hier mede organiseren, hebben ons fantastisch geholpen, door een hotel, vliegtickets en containertransport te vinden. In elk geval gaan we wel naar Parijs, al was het alleen maar om de anderen te zien finishen en de vele deelnemers die zo met ons hebben meegeleefd, weer te zien. Een van hen, een lieve oude vrouw, nam me vanochtend nog in de armen toen ik het haar vertelde.

We overwegen om twee weken na onze thuiskomst met de Healey naar Istanbul te rijden en vanaf daar het Europese deel van de rally weer mee te rijden. Dat is nog steeds een fantastische reis, maar het is natuurlijk niet hetzelfde.
Gestrand in Mongolië. Wat een domper.

 

 

Und das Schlimme an der ganzen Sache: wir hatten einfach Pech. Das Zeltlager neben dem Teel River ( http://maps.google.com/maps?q=48.29352+93.48728) war nur über eine Rampe aus tiefem Sand erreichbar. Unser Auto blieb stecken, wie viele andere auch, und bei den Versuchen, auf eigener Kraft raus zu gelangen, war plötzlich der Antrieb weg. Wir hatten die Kupplung in Verdacht und liessen das Auto per LKW nach Khovd transporteren. Dort sollte der nächste Ruhetag sein.

Aber hier entdeckten wir die wirkliche Ursache: eine gebrochene Antriebswelle. Wahrscheinlich war der tiefe Sand zuviel fürs Metall. Gestern nachmittag fand Maarten eine Werkstatt wo sie behaupteten dass sie die Welle schweissen konnten. Wieder mieteten wir einen LKW und schafften den Lagonda hin.

Danach saßen wir fest im größten Pfusch aller Zeiten. Wir warteten abends bis um zehn, erst dann waren wir dran, und die Mechaniker hatten schon keinen Bock mehr. Sie versuchten uns zu betrügen. Ausserdem haben sie Werkzeug aus unserem Auto geklaut, was wir erst später feststellten. Das hat gereicht. Weit nach um Mitternacht haben wir die Rally-Organisation aufgeweckt, damit sie unser unrepariertes Auto wieder zurück ins Lager schleppten.

Alternativen gibt es nicht mehr. Die Fahrt von heute führt durch schweres Wüstengelände und dafür braucht man unbedingt einen Fahrgestell und eine Antriebswelle die richtig fachmännisch geschweißt worden sind. Einen Tag langer rumschrauben wollen wir aber auch nicht, denn dann müssten wir diese Fahrt ohne Unterstützung verbringen.

Zwar ist es moglich eine Antriebswelle nach Almaty zu fliegen. Die Stadt ist aber 2500 km und zwei Länder von hier entfernt. Der Lagonda müsste die ganze Strecke per LKW transportiert werden, was extrem teuer wird. Die Organisation hat uns auch vor Russische LKW-Fahrer gewarnt, weil sie dich oft erpressen so bald sie dein Auto aufgeladen haben.

Und nun? Bis Ddonnerstagmorgen sitzen wir im Hotel und langweilen uns. Die Nomads aus der Mongolei, die zum Teil diese Fahrt mitorganisiert haben, haben uns aber sehr gut geholfen beim suchen nach Hotel, Flugbuchung und Containertransport.

Auf jeden Fall sind wir in Paris, wenn auch nur um die anderen Teilnehmer wieder zu sehen. Sie haben uns sehr unterstützt. Eine von Ihnen, eine ganz liebe alte Frau, fiel mir um den Hals als ich es ihr erzählte. Wir wollen vielleicht zwei Wochen nach unserer Heimreise mit dem Healey nach Istanbul fahren und von dort den Europäischen Teil der Rally weiterfahren. Das wäre immer noch eine wunderschöne Fahrt. Aber trotzdem nicht das Richtige.

Gestrandet in der Mongolei. Scheisse.



reacties (36)>

36 Responses to “Dag 12, het is over / Tag 12, es ist vorbei”

  1. Mattijs Says:

    Wat een domper. :(

  2. Maarten Says:

    Heel spijtig Brun. Heel spijtig.

  3. Corine Says:

    Wat een [VUL HELE LELIJKE WOORDEN IN]. Verdorie wat ontzettend jammer!! Sterkte bij het doorkomen van de wachttijd. Klinkt wel leuk om met de Healy toch nog het laatste stuk te doen, ik hoop dat dat gaat lukken!

  4. Achim Says:

    Nun seid Ihr um eine – freilich entbehrliche und trübe – Erfahrung reicher … Aber sie wirft Euch nicht um.
    Euer beider Leben geht weiter und wird noch viele schöne Stunden, Tage, Wochen, Monate und Jahre haben!
    Und es wird neue schöne Träume geben …

  5. Remi Says:

    Arme jongens! We hadden er goede hoop op dat de as zou worden gerepareerd, wat een pech.

    Die rit met de Healey klinkt als een leuke manier om de tocht toch nog positief te eindigen.

    Goede terugreis en tot binnenkort dan maar weer!

  6. Lennart Says:

    Ah wat jammer! Balen, balen, balen dit :-(.
    Veel sterkte met de terugreis in elk geval..

  7. Wopke Says:

    Wat ontzettend jammer, heb er kippevel van! Maar ben ook wel heel blij dat jullie besloten hebben niet op eigen houtje verder te gaan… en de healy in Parijs zien arriveren, daar doe ik het ook voor :-)

    Over drie jaar weer? ;-)

  8. Tim (oops) Says:

    Driewerf Bah :-(

    Jammer en zonde. Over een paar jaar uit pure frustratie gewoon wéér inschrijven :-)!

  9. Sander Says:

    Dat is dan mooi k*t, je wil toch verder…

  10. Nel en Frits Says:

    Dat dut zeer, hail zeer.

  11. Andre Says:

    Erg sneu nieuws over koude kermis. Sterkte en tot binnenkort.

  12. MGB Says:

    Net zoals gister zal ik de woorden die nu door mijn hoofd gaan hier niet schrijven. Wat een enorme domper! Toen ik de eerste woorden las op de hoofdpagina kreeg ik het helemaal koud. Man, wat een emoties, wat een pech, wat een domper…

  13. Jasper Says:

    Man, wat een vreseljke teleurstelling. Het spijt me voor jullie, jongens. Had zo gehoopt dat die ouwe dame Parijs mocht halen, al was het op haar tandvlees.

    Maar wat heb ik op afstand genoten van jullie avontuur, de voorbereidingen, de dagelijkse updates!

    Hoe dan ook pakt niemand je dit meer af. En wie weet – misschien haal je ‘t de volgende keer wel. In elk geval is het eerste rondje voor mij binnenkort, want een heldenontvangst hebben jullie sowieso verdiend.

  14. Harry Says:

    F*ck…. Je weet dat het kan gebeuren want het is een helse rit, maar toch is dit heel erg kl*ten…

  15. Hansv Says:

    Ha, die Jeroen & Maarten;

    vreselijk triest dat jullie gedwongen zijn op te geven. Maar je hebt het in elk geval samen geprobeerd. Een van de mooiste motto’s die ik ooit hoorde luidt: Het gaat niet om wat je bereikt, maar om de keuzes die je maakt. Sterkte.

  16. Ard Says:

    Shit jongens, dat is heel erg (en ik bedoel heel erg) jammer. Sterkte met de terugreis!

  17. Arnoud Says:

    Erg erg jammer, had jullie graag verblijd met een nieuwe as in Almaty … sterkte met wachten, de terugreis en tot snel!

  18. Parohl Says:

    Godver, wat eeuwig jammer nou, baal er van jullie niet te kunnen helpen.

  19. Plane Says:

    Heel erg balen mannen, ik kan me niet voorstellen hoe jullie je nu moeten voelen… :-(

  20. Alex Says:

    Meh :(

    Jullie hebben in ieder geval voor volgende zomer de agenda weer vol staan! Ik haal de loempia’s wel weer van stal!

  21. Petra Says:

    Verdamme!
    Maar als je ergens moest stranden dan wel in Mongolië. Dat is tenminste nog heroïsch. (Dat ik dit schrijf helpt natuurlijk niets, dat begrijp ik.)

  22. Eddieee Says:

    Wat een woestijn-scheisse. Heel erg jammer. En ook sterkte!

  23. erna zwemmer Says:

    Wat verschrikkelijk jammer! Ik had de hoop dat jullie het in ieder geval tot Almaty zouden halen na wat ingenieus laswerk en daar de nieuwe as zouden kunnen monteren die Arnoud zou brengen. Wat is dit vreselijk balen. Het was fantastisch om jullie avonturen tot heden te volgen. Ik zal de verhalen erg missen, maar hoop nog een uitgebreid persoonlijk verslag van Maarten te krijgen. Sterkte met de terugreis.

  24. Kati Says:

    Sch … das tut mir so so leid für Euch. So richtig trösten kann Euch zur Zeit sicher nichts. Aber Ihr habt Euch wacker geschlagen und das schöne alte Auto auch. Ihr solltet die Istanbul-Sache machen.

  25. Steven Says:

    Aaargh
    Wat vreselijk.

  26. Rob Says:

    Wat balen!!! Heb de spanning van de laatste dagen mee gevoeld. Vind het heel jammer voor jullie dat dit zo eindigt.

  27. Petra Says:

    Mattijs, Maurice e.a. : las op gummen de discussie over welkom heten op Schiphol. Ik weet zeker dat Jeroen zich erg begrepen zal voelen door zijn autovrienden. Hoewel hij misschien snel met de deken over zijn hoofd een tijdje in bed wil liggen zal het hem absoluut helpen deze deceptie te verwerken. En wij, de familie, weten nog niet zeker of we het allemaal wel redden om te komen al zullen we daarvoor alles in het werk proberen te stellen.
    Hou ons maar op de hoogte

  28. Bats Says:

    Mannen, jullie zijn ware helden. Doet de uitval niks aan af. Ik heb genoten van de verhalen en me sug ge-ef-vijfd op deze site, zeker de laatste dagen. Ben ook benieuwd naar hoe-het-voorkomen-had-kunnen-worden, over een paar maanden uiteraard, als de nieuwe plannen zich gaan ontvouwen. Want jullie gaan het natuurlijk weer proberen. Ik blijf lezen in elk geval!
    Groeten en een behouden thuisvlucht,
    Bats

  29. Amanda Zwemmer Says:

    Ik hoor (lees) net het hele verhaal pas. Dat is echt SHIT. Heb vorige week nog wel een test op discovery gezien dat ze een hele auto uit elkaar haalden en met DUCT tape weer in elkaar hadden gezet. Ideetje? Hij overleefde het test circuit, echt waar!! Sterkte.

  30. Jeroen Says:

    Dank voor alle bemoedigende woorden… op z’n vroegst morgen weten we wanneer we op Schiphol landen. Zeer waarschijnlijk vliegen we vrijdag van Ulaan Baatar naar huis. Dan twee weken uitzieken bij de moeders de vrouwen en vervolgens zien of we naar Istanbul kunnen komen.

    Het bedrijf dat de auto naar Nederland terugbrengt, zei overigens ook dat dit een slimme beslissing was, want uit Rusland of Kazachstan hadden ze ‘m niet kunnen repatriëren en dan hadden we met lokale (lees: corrupte) vrachtboeren in zee moeten gaan.

    Desondanks voelt het nog steeds kut. Mislukt.

  31. Sander Says:

    Mislukt?
    Niet starten was een mislukking geweest, dit was een heldhaftige poging

  32. Aldo Says:

    Evengoed zijn we blij als jullie weer veilig thuis zijn hoor…

  33. Petra Says:

    bericht voor Dutch mbt de Grunniger: het is natuurlijk niet de bedoeling dat je hem huilend in de armen valt. Je geeft hem een klap op de schouder,schudt een beetje met je hoofd en je mompelt iets van “goed gedaan” en geeft hem een borrel. Zelfde methode denk ik ook toepasbaar bij Maarten.
    Daarbij heb je als thuisteam ook recht op het uiten van je gevoel (zolang het dus maar een beetje onderhuids blijft)

  34. Jeroen Says:

    We laten ‘t nog even weten wanneer we aankomen.

    Overigens krijgen we hier veel hulp van de Nomads (www.nomadstours.com) en dat is erg geruststellend. Ze staan voortdurend met ons in contact. Als we alles alleen hadden moeten regelen, waren we volgende week nog steeds niet uit Khovd weggeweest.

  35. Arthur Says:

    Heel erg sneu. Ik leef met jullie mee.
    Maar gelijktijdig heb ik ook enorme bewondering voor jullie volharding en prestatie in die zware omstandigheden. !!

  36. jet Says:

    @#$#^%$&^%*&^*(&( DRAMATISCH KLOTE MAARTEN, ECHT BAAAAAAAAAAAAAALEN