En nu wordt het menens

Author: brun
31/03/2010

Je kunt geen rallye zonder briefing rijden. Logisch. En als die briefing in Groot-Brittannië is, dan rijden we daar toch even heen.

Het was onze eerste persoonlijke kennismaking met mensen van de organisatie en met andere deelnemers. Dus hopten we op vrijdag door de Chunnel en reden door naar Abingdon, voor een stevig maal, een zware dronk en een rusteloze nacht aan de oevers van de Theems. En dat leverde een slaperige start op bij de mini-rallye op zaterdag.

Die rallye – een voorgerechtje bij de briefing – gaf een extra navigatietraining en uitleg over de Garmin-GPS. Klinkt overbodig? Nouja, je zult maar in Mongolië staan en niet weten hoe die GPS werkt. Zulke mensen zijn er écht. Zelf hadden we weinig last van de waypoints, coördinaten en bolletje-pijltjes en lieten de 75 km eens goed onder de wielen van de Big Healey doorgaan. Want ja, we waren per Healey, aangezien de Lagonda nog steeds op nieuwe wiellagers wacht, en die Healey kreeg a damn good seeing to. De verwachting voor Oxfordshire in maart is nauwe, modderige landweggetjes met hier en daar een hillclimb. Mede daardoor arriveerde de 3000 aan de finish met een oorlogstooi aan zand en drek, met verschroeid stro in de hete uitlaat en met twee breed glimlachende inzittenden. Happy Chappies.

En die stemming steeg alleen maar verder tijdens de briefing op de dag erna. Uiteraard droegen de Itala van David Ayre en het handjevol overige auto’s van deelnemers uit de 2007-editie eraan bij. Maar ook het goede nieuws hielp mee. We hebben ons bij de opbouw van de Lagonda namelijk goed gedragen: diverse andere deelnemers blijken nog niet half zo ver. Daarnaast is het gros van de deelnemers is excentriek, klassiekergestoord en vooral sympathiek. Helemaal ons soort volk. En de organisatie blijkt ook nog eens verdomd degelijk voorbereid.

Ja, men was in goeden doen. Het wordt dan ook een verbijsterend mooie rit: heel ver en heel fraai. De complete route is bekend. Wat highlights: op de rustdagen na rijden we zo’n 8 tot 10 uur per dag. Er zijn 9, misschien zelfs 10 woestijnovernachtingen in tentenkampen: de meeste in Mongolië en in Kazachstan. De langste etappe is één ruk van 720 kilometer door Turkije. Bijna elke etappe heeft een of twee regularity-trials. Maar de nadruk blijft liggen op aankomen, niet op winnen. Verder is de afstand tussen tankstops verkleind: we hoeven nu slechts rekening te houden met een actieradius van 300 kilometer op één tank. Toch laten we de tweede tank zitten, voor ’t geval we verkeerd rijden of extra goedkoop willen tanken in Iran.

We hebben hier zó wel zin in.

Sfeerplaatjes hier.



Comments are closed.