19/11/2008

Velen lezen dit weblog. Tenminste, zo lijkt het, want we hoeven maar een week niets te schrijven of er wordt alweer geklaagd. Begrijpelijk. Alleen wel jammer dat er maar zo weinig lezers reageren (*hint*).

Anyway! Hoog tijd voor een kleine geschiedenisles.

Lagonda, dat weten we intussen allemaal, was een very British merk dat in 1947 opging in het al even Britse Aston Martin. Wie er eentje kocht, was niet alleen een gerespecteerd man, maar beschikte ook over een dikke beurs. Bovendien maakte hij een weloverwogen keus. Namelijk voor een auto die stijl paarde aan gedistingeerdheid, en prestaties moeiteloos combineerde met zakelijke representativiteit. In de jaren dertig bezat je met een Lagonda het automobiele equivalent van een tweed-maatpak.

Mensen die zulke keuzes maakten, hadden aanzien.

Maar er waren ook mensen die daarentegen hun zuurverdiende guldens spendeerden aan protserige Teutoonse merken. Een Horch ging dan nog, maar d’r waren erbij die daadwerkelijk in die jaren een Mercedes-Benz kochten. Bah. Dat kon écht niet. Een feit dat Lagonda trouwens enkele jaren later subtiel onderstreepte met het speciale oorlogsmodel. Maar die boodschap is blijkbaar geheel vergeten. We waren in elk geval danig geschokt toen we onlangs dit artikeltje lazen.

Het zal misschien bekend zijn dat wij bepaald niet anti-Duits zijn. Integendeel, zouden we met volle overtuiging willen beweren! Maar een nieuwe Lagonda op basis van een S-Klasse? Hallo, geht’s noch? Nog geen zeventig jaar geleden gaven de Spitfires de Messerschmitts nog danig klop, en maakten daarmee duidelijk dat er toch voorlopig écht geen Duitse techniek in Engelse auto’s gebouwd zou gaan worden. En nu dit!

Zo veel slecht nieuws bekomt een man bepaald niet goed, om het maar even germanistisch te formuleren. En omdat de Duitse troost helaas even niet binnen reikwijdte was *kuch* richtten we ons maar op het sleutelwerk – dat een man trouwens opmerkelijk veel troost kan verschaffen, wist u dat? Vooral in deze barre tijden waarin vreselijke nieuwsberichten als het bovengenoemde de Laune danig kunnen bederven.

Hoe staat het ervoor? Vorige week hebben we de stoelen verwijderd om die opnieuw te laten bekleden. Ook de (houten) bodem gaat los, met de bedoeling die beter/steviger/waterdichter te maken. Verder leverde wat gesleutel en gewrik aan de voorzijde van de auto dit mooie stilleven op.

Dit is de (gelijkstroom-)dynamo, die bij de Lagonda direct vanaf de krukas wordt aangedreven. Hij werkt nog goed, maar we laten ‘m toch eens nakijken en eventueel van nieuwe koolborstels voorzien. De plek waar hij zat, ziet er nu zo uit:

Overigens zit op de dynamo een dop, die je eraf kunt schroeven. Dan wordt het gat zichtbaar waarin je de slinger steekt om de motor aan te zwengelen (als de startmotor het niet doet).

Een ander punt zijn de pedalen: gas zit in het midden, de rem rechts. Hoewel veel Lagonda-bestuurders beweren dat je daar wel aan went, zijn wij er niet zo gerust op. Op dit punt passen we liever de techniek aan dan de reflexen. Het gaspedaal is vrij makkelijk te verplaatsen, het rempedaal is even piekeren:

Tussen de vingers: de stang die aan het pedaal zit. Links daarnaast (met de bouten er nog in): de stang die uit de bodem komt en waaraan het remmechaniek zit. Gewoonlijk zitten beide stangen op elkaar geschroefd. Maar als we het rempedaal naar het midden verplaatsen, zit er ineens circa 5 centimeter tussen. Dat moet uiteraard met een hele stevige verbinding worden overbrugd. Waarschijnlijk een metalen blok. Bovendien moet het pedaal twee tot vijf millimeter lager uitkomen, anders schraapt hij langs de stuurstang (het grote zwarte ding dat diagonaal door het beeld loopt). We zoeken nog iemand die zo’n oplossing voor ons kan fabriceren.

En dan de uitlaat. Die is nu star aan de auto bevestigd, op deze manier:

Mooi stevig, zou je denken. Klopt. En dat moet juist niet. De uitlaat zet immers uit als hij warm wordt, en dat gaat wringen. Als je dan over hobbelige wegen rijdt (en dat gaan we immers doen), gaat hij geheid scheuren. De oplossing is waarschijnlijk een simpele veer die je om de uitlaat wikkelt, zoals bij heel veel rally-auto’s gebeurt. Veertje en rubbers haal ik binnenkort wel op, want ik moet toch met de Audi langs de uitlaatboer.

Ter afscheid maakten we trouwens nog even een fotootje. Gewoon, als troost.

En dat hielp. Wat kan de wereld toch mooi zijn, nietwaar?



One Response to “Don’t mention the war”

  1. Jet Says:

    Jouw enthousiasme werkt aanstekelijk……..